Updated: 2026-02-03
Obserwatorium Pierre Auger znajduje się w pobliżu miasta Malargue
w prowincji Mendoza w Argentynie. Jest to detektor hybrydowy,
który łączy w sobie sieć detektorów powierzchniowych z detektorem
fluorescencyjnym. Stacje detektora powierzchniowego, z których
każda jest wodnym detektorem Czerenkowskim – zbiornikiem z 12
tysiącami litrów wody - są rozmieszczone w odległości 1.5 km od
siebie. Każda stacja jest samowystarczalna i jest zasilana energią
słoneczną. Przyrządy stacji mierzą liczbę cząstek przechodzących
przez nią. Cząstki jednego wielkiego pęku docierają do kilku
stacji niemal jednocześnie. Obserwatorium składa się z 1600
czerenkowskich detektorów cząstek, które tworzą gigantyczną sieć
pokrywającą około 3000 km2.
Drugi, niezależny układ detekcji wykorzystuje słabe świecenie
(fluorescencję powietrza) wywołane przez zderzenia cząstek
wielkiego pęku z molekułami powietrza. Podczas pogodnych,
bezksiężycowych nocy odpowiednio dostrojone czujniki światła mogą
mierzyć ten słabiutki błysk. Zespół czujników światła skierowanych
na różne części nieba tworzy wydajny detektor wielkich pęków,
rejestrujący pęk jako świecący ślad na niebie. Całkowita ilość
światła zależy od liczby cząstek w pęku, która z kolei zależy od
energii cząstki pierwotnej promieniowania kosmicznego inicjującej
ten pęk w atmosferze. Obserwatorium zawiera 4 detektory
fluorescencyjne, każdy po 6 teleskopów. Detektory fluorescencyjne
obserwują atmosferę ponad obszarem pokrytym przez sieć detektorów
powierzchniowych.
Głównym celem Projektu Pierre Auger jest szczegółowe zbadanie widma energetycznego oraz rozkładu kierunków przylotu promieni kosmicznych w zakresie najwyższych obserwowanych energii, a także choćby częściowa identyfikacja składu cząstek promieniowania kosmicznego. Do osiągnięcia tego celu niezbędne jest zgromadzenie jak największej próbki zarejestrowanych przypadków promieni kosmicznych w zakresie skrajnie wysokich energii (powyżej 1019 eV). Zebranie takich danych prawdopodobnie umożliwi rozwiązanie zagadki pochodzenia wysokoenergetycznych promieni kosmicznych. Główną trudność eksperymentalną stanowi fakt, że cząstki o bardzo wysokich energiach zdarzają się niezwykle rzadko: powyżej energii 1019 eV przylatuje zaledwie 1 cząstka na 1 km2 na rok.
Fizycy z zakładu NZ15 IFJ PAN byli zaangażowani w badanie obrazu
optycznego wielkiego pęku atmosferycznego, analizę rozpraszania
światła w atmosferze i wynikłej stąd modyfikacji obrazu pęku,
badanie wpływu lokalnych zmian atmosfery Ziemi na rozwój wielkich
pęków, a także prowadzili badania nad identyfikacją fotonów i
neutrin wśród cząstek promieni kosmicznych. Prowadzone były
badania nad rozwojem mikrofalowej czy radarowej techniki detekcji
wielkich pęków atmosferycznych.
W chwili obecnej fizycy z zakładu NZ15 koncentrują się nad pracami
związanymi z modernizacją Obserwatorium Pierre Auger, tzw. projekt
Auger Prime. W ścisłej, wielostronnej współpracy międzynarodowej
oraz przy czynnym udziale inżynierów z Działu Budowy Aparatury i
Infrastruktury Naukowej IFJ PAN opracowano technikę montażu i
testowania powierzchniowych detektorów scyntylacyjnych (SSD)
przeznaczonych dla Obserwatorium Pierre Auger. Zakończono w IFJ
PAN montaż i testy 228 takich detektorów [Dowiedz się więcej].
Udział w filmie popularnonaukowym "Fizyka jest prosta -
Dylatacja czasu"
(Dr Nataliia Borodai o promieniowaniu kosmicznym, kanał YouTube
IFJ PAN)
Dzień Otwarty IFJ PAN, 18 czerwca 2021 - dr hab. Jarosław Stasielak
O Obserwatorium Pierre Auger w "Astronarium"
Wsparcie finansowe:
Projekt jest wspierany przez Narodowe Centrum Nauki w ramach grantu nr 2020/39/B/ST9/01398, 2022/45/B/ST9/02163 oraz Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego grant nr 2022/WK/12.